Natalia
Podgórna

Odkąd samodzielnie nauczyłam się składać litery w słowa, a potem zdania pisałam. Moje pierwsze, naiwne i dziecięce książeczki zapisywałam w zeszytach, przeciętych na pół, potem pojawiły się pamiętniki, dzienniki i listy, pisane do koleżanek z klasy. Tak, miałyśmy bruliony, nazywane BDB, Brudnopis do Bzdur, gdzie spisywałyśmy swoje przemyślenia, troski, problemy, obserwacje i przekazywałyśmy sobie do czytania i dopisywania. Własne opowiadania zaczęłam od fantastyki, aż któregoś dnia z mojej głowie pojawiła się powieść, cała historia, która nadal powstaje. Wymyśliłam sobie gatunek literacki drzewo. Babie lato to baza, trzon, dookoła którego dopisuję opowiadania o losach poszczególnych bohaterów. Do tej pory powstała powieść i dwa opowiadania.

Powieść dojrzewała we mnie kilka lat. Zaczęło się od krótkiej inspiracji, magicznego zdania, które wyświetliło mi się w głowie niczym neon, podczas wakacji w Świnoujściu. Ta morska przestrzeń ma dla mnie ogromne znaczenie i to w niej czuję się najlepiej. Wtedy, wiele lat temu, w domu u emerytowanego rybaka, gdzie wynajmowałam pokój na lato powstało coś na kształt opowiadania. Miałam wcześniejsze twórczości, ale była to fantastyka, czy coś, co nawet trudno nazwać, takie moje formy literackie. Minęło trochę czasu, którejś jesieni zapisałam się spontanicznie na kurs pisarski do Łukasza Orbitowskiego i to po jego wskazówkach, w pandemii powstała cała powieść. Brzmi romantycznie, ale wcale tak nie było, napisanie książki to chyba najtrudniejsza rzecz na świecie. Niemniej, udało się, a ja czuję, że muszę dopowiedzieć, co dalej, dlatego powstają kolejne teksty, kolejne opowiadania, bo każdy bohater ma swoją historię.